Dé specialist in arbeidszaken in de Haarlemmermeer en omstreken

Bel voor een afspraak: 06-52421272

E-mail verkeer: geluidloze communicatie

Geluidloos, emotieloos en spraakloos. E-mailberichten: we checken voortdurend onze nieuw binnen gekomen e-mailberichten Je scant, scrolt, leest soms en zucht. Voor velen een bekend ritueel aan het begin van een nieuwe werkdag. Ondertussen kijk je ook nog snel naar je laatste sms-berichten en reageert met je vingers over het toetsenbord. Geluidloos.

Geluidloze communicatie; we zijn al haast niets anders meer gewend. We schrikken bijna als een collega ineens naast ons staat en iets vraagt. Om na de gestelde vraag een standaard reactie te geven. “Kun je het even op de mail zetten, ik heb nu geen tijd”.

Waarom we spreken met gebaren

Spraak zonder geluid doet je denken aan de vroegste kindertijd. Baby’s huilen om iets kenbaar te maken. Moeders begrijpen deze geluiden. Na verloop van tijd volgen de woordjes en de daarbij behorende gebaren. Nog weer later zijn we in staat om met onze mimiek datgene wat we willen benadrukken te accentueren. Een fronsende blik, een boze blik, een vriendelijk gezicht of blikken die kunnen doden. En tijdens een presentatie, een verhaal of een discussie onderstrepen we ons spreken met allerlei gebaren; om kracht bij te zetten, om de ander te overtuigen.

Een kind of een redenaar; beiden gebruiken passende gebaren op een vanzelfsprekende manier om hun boodschap te laten overkomen.

Digitale communicatie; emotieloos

Hoe anders is onze digitale communicatie. Een e-mailbericht is feitelijk niet meer dan een aantal woorden achter elkaar die wel of niet een boodschap of opdracht impliceren. We lezen ze in stilte en reageren in stilte. Geen gebaren, geen intonatie van een stem, geen klanken en geen mimiek. Je wordt niet meegesleept door de hoorbare overtuigingskracht van de ander. Het is aan de lezer hoe het bericht wordt gelezen. Eenzijdigheid is troef.

Om toch nog iets van onze emoties aan de ander kenbaar te maken gebruiken we van tijd tot tijd “emotietekens”. Een smiley of een knipoog om de boodschap te verzachten; of het bekende vraagteken of een uitroepteken. Abstracte symbolen zonder enige emotie waar wij een bepaalde betekenis aan hebben vastgeplakt.

Alleen jammer voor degene die het symbool niet begrijpt. Of het verkeerd interpreteert. Met alle mogelijke gevolgen van dien van miscommunicatie.

Het toetsenbord en het scherm is in grote mate de vervanger van onze onderlinge communicatie geworden. Zowel op ons werk als in onze privé-situatie. Met zijn dwingende oproep om constant te reageren. Want niet reageren betekent er niet meer bij horen. Je verdwijnt letterlijk en figuurlijk van het “wereldscherm”.

Spreken: onze oervorm

Digitale communicatie roept uiteindelijk de vraag op wie nu de baas is over onze oervorm om onszelf kenbaar te maken: onze spraak.

Wie wil begrijpen wat spraak ten diepste betekent voor het mens-zijn moet kijken of luisteren naar de belevingswereld van de doven of de blinden. Ziende doof en horende blind.

Kan het nog verwonderlijker?

 

Reageer op dit blogbericht